سنڌي ڪلام هڪ ڊگرا پرڻڍ ۽ هڪ ۽ اهم ادبي ميڙ. اها ۾ ڳڻتي سنڌ جي ۽ ٻولي جو عڪس ظاهر آهي. ان شاعري ۾ جدا ٻولي ۽ هڪ تاثر جو ذريعو آهي، جيڪو سرسري ڏسڻيون لساني جو انهن تفصيل لکيو ٿو.
سنڌي شاعريءَ ۾ رومانسيزم
سندھي شِعري۾ رومانسيزم جو نشان مشھود آهي. اديب ن جي سوچ ۾ عشق جا آنگ ظاهر ٿي چڪا آهن. خاص ڪري ٻئرسن ۾ رومانوي شاعري ٽِڪرا آهي، جتي حوالي ن کي بيان ڪرڻ لاءِ استعمال ڪيو وڃي ٿو ۽ ظاهر ڪرڻ لاءِ گهڻي ڀرپور انداز استعمال ٿئي ٿي. سندھي ادبيات ۾ رومانسيزم ڪافي اهم ڪردار ادا ڪري ٿو.
سنڌي شاعري: معاصر روينديون
سنڌي شاعري ۾ معاصر روينديون نمودار ٿيڻ جا علامت ڏسڻي ۾ اچي ٿو. اديب پنهنجي ڳڻتي تجربن کي ٻاهرين انداز ۾ لفظن ۾ پائڻ شروع ڪيو آهي. ڪجهه اڌار ۾ زماني مسئلن جي مرڪزيت جي ذات ڪئي پئي وڃي. ٿڳ طور، نئين شاعري ريتن جي ڀرپائي ۾ تبديل ۾ ڪوشش ڪري رهي آهي ۽ اهو منظر ظاهر ٿي ٿو.
سيد موئين ۽ سندس اشعار
شهيد موئين 1907-1951 هڪ here نامور فني شخصيت هيا Sindhi ادبي دنيا ۾. سندس شاعري ۾ تصوف ۽ بيان ڪرڻي سبق ڪندو آهي . هن شاعري ۾ هڪڙي غيرهڪاري جي آواز ظاهر ٿئي ٿو . سندس شاعري سنڌو جي سنڀياڻي ۽ عام ۽ انسانيت جي سيڳڻي جي ڏاڍي هئا ۽ پنهڻي ڏياريندا آهن
ڀاڳوڙي سنڌي شاعريءَ جا گيت
ڀاڳوڙي معرڪي سنڌي اشعار جا ترانا هڪ خاص ادبي ورثو آهن. هن شاعريءَ ۾ عشق ، ۽ به شهامت جا جذبا بيان ٿيا . انهن ڏاڍين جا گيت سنڌ جي تهوارن جي دلن ۾ عظيم اثر رکيا آهن ۽ نسلن لاءِ هڪ ته روشن نمورو آهن.
سنڌي شاعري: عورت جا تصور
سنڌي شاعري ۾، عورت جو تصور خاص آهي. پرڏي عورت کي ٻڍي طور ڪويو ويندو آهي، پر ڪجھ شاعراڻي ان جي ڳڻتي کي به لفظن ۾ لکڻ تي ٻڌل آهن. گھڻا شاعرا عورت جا پرکار منظر پڌرا ڪن ٿا، ۽ سان ڳنڍيندڙ ڪجهه معاني پيدا ڪن ٿا، جيڪي روشڀريا هوندا آهن. عورت جي حيثيت ۽ انساني جذبا شاعري ۾ ڏسڻ ٿو ٿا، جيڪي سنڌي شاعري جا پيار آهن.